خانه / حدیث / وفات حضرت خدیجه(س)

وفات حضرت خدیجه(س)

وفات حضرت خدیجه سلام‌الله علیها

رسول اللّه صلی الله علیه و آله:

أَفضَلُ نِساءِ أَهلِ الجَنَّهِ أَربَعٌ: خَدِیجَهٌ بِنتُ خُوَیلِدٍ، وَفاطِمَهُ بِنتُ مُحَمَّدٍ، وَمَریَمُ بِنتُ عِمرانَ، وَآسِیَهُ بِنتُ مُزاحِمٍ امرَأَهُ فِرعَونَ.

برترین زنان اهل بهشت، چهار نفرند: خدیجه دُخت خُوَیلِد و فاطمه دُخت محمّد و مریم دُخت عمران و آسیه دخت مُزاحم، همسر فرعون.

الخصال: ص ۲۰۶ ح ۲۲

امام على(ع):

صَلَّیتُ مَعَ رَسولِ اللّهِ(ص) کَذا وکَذا لا یُصَلّی مَعَهُ غَیری إلّا خَدیجَهُ.

با پیامبر خدا، چنین و چنان نماز گزاردم و جز خدیجه، کس دیگرى همراه من با او نماز نگزارد.

الاستیعاب: ج ۳ ص ۲۰۱ ح ۱۸۷۵.

مالک بن حُوَیرِث:

کانَ أوَّلُ مَن أسلَمَ مِنَ الرِّجالِ عَلِیّا، ومِن النِّساءِ خَدیجَهَ.

اوّلین کس از بین مردان که اسلام آورد، على(ع) بود و از بین زنان، خدیجه علیها السلام.

المعجم الکبیر: ج ۱۹ ص ۲۹۱ ح ۶۴۸

امام باقر(ع):

دَخَلَ رَسُولُ اللَّهِ(ص) عَلى خَدِیجَهَ حِینَ ماتَ القاسِمُ ابنُها وَهِیَ تَبکِی، فَقالَ لَها: ما یُبکِیکِ؟ فَقالَت: دَرَّت دُرَیرَهٌ فَبَکَیتُ، فَقالَ: یا خَدِیجَهُ، أَما تَرضَیْنَ إِذا کانَ یَومُ القِیامَهِ أَن تَجِیئِی إِلى بابِ الجَنَّهِ وَهُو قائِمٌ، فَیَأخُذَ بِیَدِکِ فَیُدخِلَکِ الجَنَّهَ وَیُنزِلَکِ أَفضَلَها، وَذَلِکِ لِکُلِّ مُؤمِنٍ، إِنَّ اللَّهَ عز و جل أَحکَمُ وَأَکرَمُ أَن یَسلُبَ المُؤمِنَ ثَمَرَهَ فُؤادِهِ، ثُمَّ یُعَذِّبَهُ بَعدَها أَبَداً.

چون قاسم پسر خدیجه از دنیا رفت، پیامبر خدا(ص) به نزد خدیجه رفت و دید او گریه مى‏کند. فرمود: «چرا گریه مى‏کنى؟». خدیجه گفت: اشکم بى اختیار، جارى شد و گریه‏ام گرفت. پیامبر(ص) فرمود: «اى خدیجه! آیا حاضر نیستى که چون روز قیامت شود، به درِ بهشت بیایى و او آن جا ایستاده باشد و دستت را بگیرد و تو را به بهشت بَرَد و تو را در بهترین مکان آن جاى دهد؟ این، براى هر مؤمنى هست. خداى عز و جل، حکیم‏تر و کریم‏تر از آن است که از مؤمن، میوه دلش را بگیرد و سپس با این حال، او را براى همیشه عذاب کند».

آمرزش همه گناهان برای یک کار خیر

الکافی: ج ۳ ص ۲۱۸ ح ۲

ابو هریره:

أَتَى جِبرِیلُ النَّبِیَّ(ص)، فَقالَ: یا رَسُولَ اللَّهِ! هذِهِ خَدِیجَهُ قَد أَتَتکَ… وَبَشِّرها بِبَیتٍ فِی الجَنَّهِ مِن قَصَبٍ‏ لا صَخَبَ فِیهِ وَلا نَصَبَ.

جبرئیل، نزد پیامبر(ص) آمد و گفت: اى پیامبر خدا! خدیجه دارد نزد تو مى‏آید …. او را به خانه‏اى در بهشت که از مروارید، ساخته شده و در آن، سر و صدا و رنجى نیست، بشارت ده.

صحیح مسلم: ج ۴ ص ۱۸۸۷ ح ۷۱

عایشه:

کانَ رَسولُ اللّهِ إذا ذَکرَ خَدیجَهَ لَم یَسأم مِن ثَناءٍ عَلَیها وَاستِغفارٍ لَها.

پیامبر خدا هرگاه از خدیجه علیها السلام یاد مى‏کرد، از تعریف و تمجید او و طلب مغفرت براى وى، خسته نمى‏شد.

بحار الأنوار: ج ۱۶ ص ۱۲ ح ۱۲.

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *