خانه / حدیث / احادیث داستانی / پذیرش توبه ی شریک در قتل

پذیرش توبه ی شریک در قتل

گناه در هر مرتبه ای باشد، با توبه، قابل بخشش است

الإمام علی(ع):

بَینَما رَسولُ اللّهِ(ص) ذاتَ یومٍ عَلی جَبَلٍ مِن جِبالِ تِهامَهَ وَالمُسلِمونَ حَولَهُ، إذ أقبَلَ شَیخٌ وبِیدِهِ عَصا فَنَظَرَ إلَیهِ رَسولُ اللّهِ(ص) فَقالَ: مَشیهَ الجِنِّ ونَغمَتَهُم وعُجبَهُم، فَأَتی فَسَلَّمَ فَرَدَّ رَسولُ اللّهِ(ص)، فَقَالَ لَهُ: مَن أنتَ؟ فَقالَ: أنَا هامَهُ بنُ الهیمِ بنِ لاقیسَ بنِ إبلیسَ… [إلی أن قالَ:]

فَقُلتُ: یا نوحُ، إنَّنی مِمَّن شَرِک فی دَمِ العَبدِ الصّالِحِ الشَّهیدِ السَّعیدِ هابیلَ بنِ آدَمَ، هَل تَدری عِندَ رَبِّک مِنَ التَّوبَهِ؟ قالَ: نَعَم یا هامُ، هُمَّ بِخَیرٍ وَافعَلهُ قَبلَ الحَسرَهِ وَالنَّدامَهِ، إنّی وَجَدتُ فیما أنزَلَ اللّهُ تَعالی عَلَی: لَیسَ مِن عَبدٍ عَمِلَ ذَنباً کائِناً ما کانَ وبالِغاً ما بَلَغَ ثُمَّ تابَ إلاّ تابَ اللّهُ تَعالی عَلَیهِ، فَقُمِ السّاعَهَ فَاغتَسِل وخِرَّ للّه ساجِداً، فَفَعَلتُ ما أمَرَنی، إذ نادی مُنادٍ مِنَ السَّماءِ: اِرفَع رَأسَک قُبِلَت تَوبَتُک، فَخَرَرتُ للّه ساجِداً حَولاً.[۱]

امام علی(ع):

هنگامی که پیامبر خدا(ص) بالای یکی از کوه های تَهامه بود و مسلمانان، گِردش را گرفته بودند، پیرمردی عصا به دست، پیدا شد. پیامبر خدا(ص) به او نگریست و فرمود: «[این] راه رفتن و آهنگ صدا و غرور جن است». وی آمد و سلام کرد. پیامبر خدا(ص) پاسخش را داد و فرمود: «تو کیستی؟». گفت: من هامه بن هیم بن لاقیس بن ابلیس هستم… [تا آن که گفت:] گفتم: ای نوح! من در ریختن خون بنده صالح و شهید سعادتمند، هابیل پسر آدم، شرکت داشتم. آیا می دانی که نزد پروردگارت توبه ای هست؟ گفت: آری، ای هام! آهنگِ کار نیک کن و پیش از آن که دچار افسوس و پشیمانی شوی، انجامش ده. من در آنچه خدای متعال بر من نازل فرمود، یافتم که: «هیچ بنده ای نیست که گناهی کند، هر گناهی و به هر اندازه ای که باشد و سپس توبه نماید، مگر این که خداوند متعال، توبه اش را بپذیرد». پس همین حالا برخیز و غسل کن و در پیشگاه خدا به سجده بیفت. من به دستور او عمل کردم. ناگاه ندادهنده ای از آسمان ندا داد که: «سرت را بلند کن که توبه ات پذیرفته شد» من [به شکرانه آن] یک سال برای خدا به سجده افتادم.

عترت در قرآن

[۱]. الجعفریات: ص ۱۷۵ عن الإمام الکاظم عن آبائه(ع)، مستدرک الوسائل: ج ۲ ص ۵۱۳ ح ۲۵۹۷؛السیره النبویه لابن کثیر: ج ۴ ص ۱۸۵، البدایه والنهایه: ج ۵ ص ۹۷ کلاهما عن عمر، سبل الهدی والرشاد: ج ۶ ص ۴۳۸ عن ابن عبّاس وکلّها نحوه، کنزالعمّال: ج ۶ ص ۱۶۴ ح ۱۵۲۲۹، دانشنامه قرآن و حدیث، ج ۱۷، ص ۵۳۸.

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *