خانه / اشعار و مدایح / الهی ، به شکرانه ی بندگی

الهی ، به شکرانه ی بندگی

مناجات

حاج علیرضا امانی مجد اردبیلی

فارسی

الهی ، به شکرانه ی بندگی
ندارم به جز آهِ شرمندگی

تویی اَحکمُ الحاکمین و عظیم
علیم و نعیم و کریم و رحیم

تویی ذوالجلال و سریع الحساب
شدید العذاب و شدید العِقاب

تویی مُستعان و تویی کردگار
که جز ذاتِ تو نیست پروردگار

الهی به احوالِ چونان منی
مگردان ترازوی تر دامنی

تباهی شد اقبال این رو سیه
سیاهی جدا، کی شود از تبه؟

مرا قصه با چرخِ فیروزه بند
شکار است و تیر و کمان و کمند

دل از غفلت خویش آکنده ام
به درگاه مهرت، سرافکنده ام

همی سر به زیرم ز طاعات خود
ملولم ز شرم اطاعات خود

تو را نِی دریغ ای کریم از کرم
جدا نیست لطف تو از بیش و کم

تو ای لایزال و تو ای لم یزل
که بخشنده ای تا ابد از ازل

سحر نیست، شام سیاه مرا
به مِهرت ، ببخشا گناه مرا

الهی پناهی، پناهنده را
مران از در خویش، این بنده را

همان بِه، که در آستان وجود
لبم بر دعا باد و سر بر سجود

مناجات
الهی_به_شکرانه_بندگی
امانی_اردبیلی
فارسی

  ای دلبر فتّانه ، دیداریوه مشتاقم

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *